Το ΔΗ.ΠΕΘΕ Πάτρας παρουσιάζει στην Κεντρική του Σκηνή το έργο του Ευγένιου Ο’ Νηλ Ταξίδι μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα, σε σκηνοθεσία Γιώργου Ζαμπουλάκη.

Το Ταξίδι μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα- σταθμός του αμερικανικού ρεαλισμού του 20^ου αιώνα, είναι ένα έργο-εξομολόγηση, ένα χρονικό καταβύθισης στο σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής,  μια αιχμηρή ανατομία της οικογένειας, του πένθους, της ενοχής και της ελπίδας. Σε αυτό το βαθιά αυτοβιογραφικό έργο, που απέσπασε το βραβείο Πούλιτζερ το 1957, ο Ο’ Νηλ αναμετριέται με τον ίδιο του τον εαυτό, χρησιμοποιεί την ίδια του την οικογένεια ως καθρέφτη, και αποτυπώνει  μία κοινωνία σε κρίση και αποσύνθεση.

Σκηνοθετικό Σημείωμα
Το Ταξίδι μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα είναι ένα έργο-ορόσημο της σύγχρονης δραματουργίας και του ρεαλισμού, μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση του Ο’Νηλ. Γραμμένο ανάμεσα σε πολέμους, είναι μία ανατομία υπαρξιακών αδιεξόδων, ένας συνδυασμός κατακερματισμένης τρυφερότητας και βιαιότητας που μόνο οι σχέσεις αίματος επιτρέπουν.

Η δυσλειτουργία μιας οικογένειας λειτουργεί ως καθρέφτης και σύμβολο μιας κοινωνίας σε κατάπτωση και σήψη. Το σύμβολο της μητέρας αντανακλά τη μεγάλη εθνική ιδέα, την κατεστραμμένη μήτρα που γεννά ήδη κατεστραμμένα παιδιά, τα οποία βρίσκονται εκ γενετής σε εμφύλιο πόλεμο. Φαντάσματα παγιδευμένα σε έναν θραυσματικό χρόνο, όπου δεν υπάρχει παρόν, παρά μόνο απομεινάρια του παρελθόντος και εφιάλτες από το μέλλον.

Η τρυφερότητα είναι η γλώσσα της ανθρωπιάς, της αντίστασης και της ισορροπίας. Ο κίνδυνος της αρρώστιας και του πολέμου, η αβεβαιότητα, η φτώχεια, και η συνεχής φυγή είναι μορφές δομικής βίας που καθορίζουν τη ζωή. Αυτό το περιβάλλον δημιουργεί ένα υπόβαθρο μόνιμου άγχους και φόβου που χαρτογραφεί με ακρίβεια ο συγγραφέας.

Η παράσταση αναπτύσσεται ως μία πολυδιάστατη μουσική παρτιτούρα. Αναδεικνύει  τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα των προσώπων  που φανερώνουν την ψυχική τους κατάσταση. Τοποθετεί τον μικρόκοσμο της οικογένειας μέσα σε ένα μεγαλύτερο περιβάλλον ακραίων

φυσικών φαινομένων που αντανακλά, υποβάλλει ή σχολιάζει την σκηνική βιαιότητα και τον εγκλωβισμό. Δημιουργεί ένα χωροχρόνο μεταξύ σκηνικού και πραγματικού.

Ένα μεγάλο έργο του παγκόσμιου θεάτρου, θέτει πολλά ερωτήματα για το σήμερα, και συνομιλεί με τις υπαρξιακές και κοινωνικοπολιτικές αγωνίες του σύγχρονου ανθρώπου. Η δυσλειτουργία της οικογένειας, ο αγώνας με τις εξαρτήσεις, η αποξένωση, η έλλειψη επικοινωνίας και εμπιστοσύνης κάνει τα πρόσωπα του έργου να καταφεύγουν σε αποποίηση ευθύνης, στο αλκοόλ, στα ναρκωτικά και στη θρησκεία… Ενώ ο ίδιος ο Ο’Νηλ προτείνει την ποίηση, τη λογοτεχνία, και τη φιλοσοφία ως λύση για ισορροπία. Μια τέτοια πίστη στην τέχνη αποτελεί μεγάλη υπαρξιακή και φιλοσοφική θέση.

Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας, με την παράσταση αυτή επιχειρεί να δημιουργήσει ένα χώρο για παραγωγή σκέψης και ενός θεάτρου υψηλής αισθητικής, ουσιαστικού και ανθρώπινου. Το θέατρο, εκεί που αποτυγχάνει η πολιτική, γεννά ιδέες, δημιουργεί ελπίδα και προοπτική. Μέσω της αισθητικής και της συναισθησίας, προσφέρει μια ανάλυση για τον άνθρωπο και την κοινωνία, εκπαιδεύει και βοηθά το κοινό για τη βαθύτερη κατανόηση της ζωής μέσω της ποίησης, και με τη συνείδηση ισχυροποιεί τη δημοκρατία.